หลายคนมองว่าฉันเป็นคนจมอยู่กับอดีต

หลายคนมองว่าฉันไม่ยอมเริ่มต้นใหม่ซักที

ความจริงแล้วเค้าก็ไม่ได้พูดผิดไปซะหมดหรอก

แต่ฉันไม่เคยกลัวในความสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้นกับฉันไม่ว่าจะรูปแบบไหนก็ตาม

หากแต่ถ้าเป็นความสัมพันธ์ที่หลายคนก็คงรู้ว่ามันไม่ยากและไม่ง่ายที่จะเกิดขึ้น

อาจจะเน่าถ้าเรียกว่าความสัมพันธ์ของหนุ่มสาว

แต่ฉันก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว

จริงอยู่ว่าฉันเคยมี  และยังมีความรู้สึกดีๆก็คนๆนึงที่ไม่สามารถลบมันไปได้

เพราะมันไม่มีเหตุผลที่เหมาะสมอันไหนที่จะบอกให้ฉันลบความรู้สึกดีๆนั้นออกไป

แม้ว่าสถานะบางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป…

มีผู้ชายคนนึงเคยบอกฉันว่า

ถ้าฉันจะเริ่มต้นกับคนใหม่  ความสัมพันธ์จะยิ่งซับซ้อนขึ้น

และบางครั้งเค้าก็อยากมีคนที่เอาไว้คุย ดูหนัง ไปเที่ยวกันอย่างสบายใจ

แต่ไม่อยากเป็นแฟน

เค้าบอกว่าให้ตกลงกันไปเลยว่ามีขอบเขตประมาณไหน

บางครั้ง ฉันก็เคยมีความรู้สึกแบบผู้ชายคนนี้

แต่…บางครั้งฉันก็กลัว

กลัวว่าคนที่ฉันจะคบไว้เพียงแค่คุยและรู้สึกดี  เค้าอาจจะเสียใจรึป่าวถ้ามันเป็นได้แค่นี้

แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือความรู้สึกของตัวฉันเอง

ฉันกลัวฉันจะรู้สึกดีเกินไปกว่าที่ฉันจะรู้จักคำว่าขอบเขต

ฉันกลัวที่จะเสียใจ

หลายคนได้เคยผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านออกไป

ฉันอาจจะยังเปิดใจน้อยเกินไป

กำแพงฉันอาจจะยังสูงเกินไป

แต่มันก็มีไว้ปกป้องฉัน

ไม่ใช่ที่ผ่านมาฉันไม่ได้รู้สึกดีกับใครเลย

แต่ฉันแค่กลัวว่าความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นมานั้น มันแค่ชั่วคราว

หรือเพียงแค่ว่าฉันรู้สึกดีที่มีคนเข้ามา

ฉันจึงต้องใช้เวลา

แต่น่าเสียดายที่ใครหลายคนที่ผ่านเข้ามา

เค้าคงไม่มีเวลาพอสำหรับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างฉัน

ไม่เป็นไร…

ฉันเชื่อว่าวันหนึ่ง

จะมีคนที่มีเวลาที่อยาจะอยู่กับฉันตลอดไป : )

ไม่มีอะไรแค่ฉันรู้สึก

มันจะทำให้เรารู้สึกที่ว่างเปล่าแบบนี้

ไม่ได้เศร้า เสียใจ ร้องไห้จะเป็นจะตาย

ไม่ได้เป็นการเลิกลา  หรือลาจากกันถาวร

มันเป็นแต่จุดๆหนึ่งที่ทำให้รู้สึกว่า 

ความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครเข้าใจ และไม่รู้ว่ามันคืออะไร

กำลังจะเปลี่ยนไป…

ทั้งๆที่ก็รู้ว่า  เราสามารถเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้

แต่กลับรู้สึกว่าไม่รู้ว่าเค้าจะอยากกลับมาเจอ

หรืออยากเจอกันเหมือนทุกๆครั้ง ที่ยังคิดถึงกันบ้างมั้ย

โหวง โหวง ว่างเปล่า

คิดถึงทั้งๆที่เพิ่งเจอ

ไม่รู้ จิงๆ

ความจริงปีใหม่ก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรไปกว่าวันอื่นๆ
ส่วนใหญ่คนก็มักจะกำหนดเป้าหมาย และความสำคัญต่างๆไปที่วันนี้กันไปหมด
จะเริ่ม……ปีใหม่นี้แหละ
พอผ่านวันที่ 1 ไปก็ชักเริ่มจะปีเก่าอีกแล้ว
แต่ก็ช่างมันเถอะ จะวันไหนๆ เราก็ยังเหมือนเดิม
แค่รู้สึกว่าตัวเองจะช้าขึ้น 1 สตอป ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน

แต่ความจริงปีใหม่นี้ก็มีแพลนจะทำบางสิ่งเหมือนกันนะ
คือการถ่ายรูปทุกๆวัน แพลนไว้กับโรส
แต่ไม่รู้ว่าเอาจริงๆจะทำได้กันกี่วันกัน

รูปในวันที่ 01.01.2010 ยังไม่ได้เอาไฟล์ลง
เพราะถ่ายด้วยกล้องคอมแพค และไม่ได้เอา card reader มา
วันนี้ก็เลยถ่ายด้วยกล้องมือถือ เพราะลืมเอากล้องคอมแพคออกจากบ้าน
ก็เลยได้รูปออกมาชุดนี้
art on earth

มันก็คือพื้นที่เราเหยียบกันอยู่ทุกวันดีๆนี่แหละ

สวัสดีปีใหม่

i won’t wait for you

but i still love you

ห่างหายจากการวาดๆ เขียนๆ ระบายสี

เหมือนที่เคยทำสมัยตอนเรียนมัธยมมาเกือบจะ 5 ปีได้มั้ง

เรียนศิลปะล่าสุดก็ตอน ม.4 วาดไม่ดี ระบายสีไม่คล่อง 

วันนี้ตอนเย็นๆ ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้ เลยเดินเล่นตรงไปที่งานจตุรัสศิลป์

ไม่รู้ว่าใครจัด และจัดมาเพื่ออะไร แต่ที่รู้คือไปเดินเล่นทุกปีเลยตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง

นักเรียน นิสิตจุฬา และคนนอกเอาของมาวางขายเยอะแยะไปหมด

ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ของกิน เต็มไปหมด

และที่ขาดไม่ได้คืองานศิลปะในรูปแบบต่างๆ

โปสการ์ด วาดรูปเหมือน สมุดทำมือ ภาพถ่าย แบบที่มีเหมือนทุกๆปี

ต่างกันก็ตรงที่มีอะไรบางอย่างมาสะกิดต่อมศิลปะของฉัน

ไม่ใช่ของทีี่คนอาร์ตๆเค้าทำกันหรอกนะ

แต่เป็นลานแสดงความคิดเห็นที่จัดอยู่หน้างาน

มันคือบอร์ดที่ทำจากไม้สีขาวกว้างๆ

พร้อมกับสีชอล์กหรือสีเทียนก็ไม่รู้ เอาไว้ให้เราเขียน

ฉันไม่รู้จะเขียนอะไร ก็เลยวาดรูปเลยละกัน

ของตั้งชื่อภาพนี้ว่า “ตัวอ่อน”

แรงบันดาลใจมาจาก การที่คนเราเติบโตมาต้องผ่านการเป็นตัวอ่อนมาก่อน

คนสวยก็เคยขี้เหร่มาก่อน …. ดูจริงจังเนอะ

เอาจริงๆแล้วก็วาดไปงั้นแหละ ไม่มีความหมายหรอก แหะ แหะ

เขียนเสร็จแล้วก็ว่าจะเดินกลับไปใต้ดินเพื่อเดินทางกลับบ้านต่อ

แต่บังเอิญเหลือบไปเห็น เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มากับพ่อ

พ่อของน้องเค้าน่าจะเป็นศิลปิน ถ้าดูจากการแต่งตัวและทรงผมแล้ว

(แต่บางทีก็ใช้ไม่ได้ผล เพราะฉันทั้งหัวฟูและแต่งตัวดูซกมก แต่ก็ไม่ได้เป็นศิลปิน)

พ่อน้องเค้าหยิบสีขึ้นมาใส่ในมือน้อยๆของน้องคนนั้น…

ต่อมศิลปะที่ถูกเก็บไว้ลึกจนถึงลึกมากก็ระเบิดแตกออกมา

เหมือนสีแดงที่พุ่งมาจากภูเขาไฟที่ปะทุอย่างเร่งเร้าร้อนแรง

อาจจะเว่อไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นความจริงหรอก

แค่ทำให้ได้หยุดดูและมองเห็นพื้นที่แสดงศิลปะแห่งใหม่

ดูเหมือนว่ามันจะจัดขึ้นมาเพื่อนฉันโดยเฉพาะ

มันคือ…..พื้นซีเมนต์นั้นเอง

ไม่รอช้า หยิบชอล์กอันใหญ่เท่าเส้นรอบวงของที่ว่างภายในนิ้วที่ท่าทำโอเค

ขีดๆเขียนก็ได้ออกมาเป็นศิลปะชิ้นหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดตั้งแต่เกิดมา

ความจริงก็ไม่ได้ต่างจากชิ้นแรกเท่าไหร่ เห่อๆ

จากนั้นก็เดินกลับไปใต้ดินเพื่อจะกลับบ้าน

เดินผ่านร้าน ส ร้านขายเครื่องเขียน

ด้วยอารมณ์ศิลที่ยังตกค้างทำให้ได้สีน้ำมาชุดหนึ่ง พู่กัน และจานสี กลับมา

เมื่อถึงบ้านจึงได้ผลงานออกมาชื่อว่า “นางเงาะ” แบบนี้

สวัสดี ศิลปะ